Woensdag kwam het bericht dat de “roodhemden” in Thailand het parlement hebben bestormd en een nieuwe opleving van de politieke crisis hebben veroorzaakt. De afgelopen drie weken was de Thaise hoofdstad Bangkok het toneel voor grote protestacties tegen de regering. Dit zijn de grootste en best georganiseerde acties sinds de acties in 2006 van de “geelhemden” die voormalig premier Thaksin Shinawatra aan de kant schoven.

In januari verklaarde het grootste internetbedrijf ter wereld dat het te maken had met aanvallen door hackers vanuit China. Google kondigde zelfs aan dat het er aan dacht om China te verlaten. Van waar komt dit conflict en hoe kan het ontwikkelen? We vroegen het aan de socialistische blogger Zhao Jiangang.

Op dit ogenblik vindt in de Indische deelstaat Orissa een protestmars plaats tegen de verkoop van een groot stuk grondgebied aan een Zuid-Koreaanse multinational. Het grondgebied is rijk aan mineralen. De lokale bevolking protesteert met onder meer een protestmars van 140 kilometer tussen de plaats waar het bedrijf zich zou vestigen en de plaats waar een ander bedrijf een eigen universiteit wil oprichten. De bewegingen op het Indische platteland kenden de afgelopen maanden een nieuwe opmars naarmate de regering deze gebieden volledig wil openstellen voor plundering door multinationals.

Alle scholen in Pakistan houden de deuren gesloten. In Zuid-Waziristan leidt het offensief van de Pakistaanse regering tot meer dan 134.000 vluchtelingen. Het offensief zelf verloopt moeizaam. De aanslagen lijken intussen over te slaan naar Iran waar deze week enkele commandanten van de Iraanse Revolutionaire Garde omkwamen bij een aanslag in Balochistan. Wat is er aan de hand?

De feestelijkheden naar aanleiding van de 60ste verjaardag van de Chinese volksrepubliek staan enkel open voor wie een toegangsticket heeft. Het feest wordt ten onrechte omschreven als de “grootste viering die de wereld ooit heeft gezien” (The Telegraph). Het regime zal de 60ste verjaardag van de volksrepubliek zo ver mogelijk van het “volk” dat het meent te vertegenwoordigen laten plaatsvinden.

De Liberaal Democratische Partij (LDP) heeft een zware nederlaag geleden bij de Japanse verkiezingen. Met een uitzondering van 11 maanden in 1993 was de partij 54 jaar aan de macht. De partij verloor een groot deel van haar stemmen: van 48% in 2005 viel ze terug op 27%. Een aantal kopstukken van de partij verloren hun zetel en ook de boeddhistische Komei-partij, een kleine coalitiepartner, verloor fors. De regering verloor zowel op het platteland als in de steden.

De afgelopen maanden kreeg de linkerzijde in Azië een aantal forse klappen. In India werd de Communistische Partij van de kaart geveegd bij de verkiezingen. In Nepal kwam het tot een regeringscrisis en moest de maoïstische premier aftreden. In Sri Lanka capituleerde een deel van links voor het Singalees chauvinisme. In Pakistan slaagt de PPP er niet in om stabiliteit te brengen. Waar is het fout gelopen met de Zuidoost-Aziatische linkerzijde?

Dertig jaar na de revolutie van 1979 in Iran kent het land nieuwe revolutionaire opstoten waarbij miljoenen mensen op straat komen tegen de vervalste resultaten van de presidentsverkiezingen. Enkele uren na het sluiten van de stembureau’s werd aangekondigd dat president Mahmoud Ahmadinejad een grote overwinning had geboekt met 64% van de stemmen bij een opkomst van 85%.

De imperialistische interventie in Afghanistan slaat steeds meer over naar Pakistan, dat ook een slachtoffer is van deze bloedige oorlog. De slachtoffers in Pakistan zijn eens te meer vooral mensen van Pashtoon-afkomst en dit langs beide kanten van de Durand-lijn, de kunstmatige grens die door het Brits imperialisme werd getrokken in 1893. Binnenkort zullen ook Belgische troepen mogelijks betrokken raken bij aanvallen op Pakistaans grondgebied. We publiceren een opvallend dossier van een linkse socialist uit het Pakistaanse grensgebied met Afghanistan.

Minder dan een decennium geleden dacht het VS-imperialisme nog dat het als wereldomvattende macht in staat was om als enige oppermachtige globale wereldmacht te doen wat het wou. Wij stelden toen reeds dat het VS-imperialisme, ondanks haar immense militaire macht, niet in staat zou zijn om een unipolaire wereld te creëren en dat de autoriteit en macht van de VS snel zou worden ondermijnd.