Tot voor enkele weken werd het uiteenvallen van de eurozone nog beschouwd als een indianenverhaal. Sinds de Griekse schuldencrisis stapelen de dreigementen en de waarschuwingen zich echter op. Uiteraard zal men er alles toe doen om dit te vermijden. Het zou een enorme politieke en economische nederlaag betekenen voor het kapitalisme in Europa. Op termijn is dit scenario echter onvermijdelijk omwille van de tegenstelling tussen een gemeenschappelijke munt en de rivaliteit tussen 16 natiestaten.

De landen die de euro hebben ingevoerd, worden opgeschrikt door de grootste crisis van deze munt sinds de invoering ervan in 2002. De omvangrijke schuldencrisis in Griekenland heeft gevolgen voor de volledige Eurozone, de Europese Unie en de wereldeconomie. De regeringen van de Eurozone vrezen reeds dat de crisis zal overslaan naar andere landen. Onder kanshebbers worden Spanje, Portugal en Ierland genoemd.

Op 11 en 12 maart 2010 komen de Europese ministers voor Onderwijs samen te Wenen en Boedapest voor een groot feest. Reden is het tienjarig jubileum van de implementatie van de Bolognaverklaring uit 1999. Voor neoliberale ministers zijn er heel wat redenen om te feesten: Bologna heeft voor een kader gezorgd waarbinnen de aanvallen op het hoger onderwijs op Europees niveau werden gecoördineerd. Studenten en personeel blijven zitten met een kater van formaat.

De Griekse algemene van 24 februari had een enorme impact. De volledige publieke en private sectoren ondervonden gevolgen van deze staking. Het was de tweede algemene staking op twee weken tijd, eerder was er een algemene staking in de publieke sector op 10 februari. Ook toen waren er grote betogingen en werd massaal deelgenomen aan de staking.

Om een scheefgetrokken situatie recht te trekken, is de burgerij tot veel in staat. De Obamania rond Amerika’s eerste zwarte president is nog niet uitgeraasd of ons land baart haar eigen superheld. Omgestileerd tot Haiku Herman, werd “grijze muis” Van Rompuy door de Europese leiders uitverkoren voor de prestigieuze en lucratieve post van Europees president. “Een grote eer voor het land, voor de partij en voor Herman zelf”, vindt CD&V-voorzitster Marianne Thyssen. Dat hij ons land door de communautaire storm loodste, heeft ongetwijfeld meegespeeld.

“Dit is een duidelijke en uitzonderlijke overwinning”, stelde premier José Socrates van de Partido Socialista (PS) toen de resultaten van de Portugese verkiezingen werden bekend gemaakt. Het triomfalisme van Socrates moet de nederlaag van zijn zogenaamd “socialistische” partij verbergen. De PS blijft de grootste partij in het parlement, maar het “uitzonderlijke” resultaat van de partij is meteen het slechtste resultaat sinds 1991. De partij viel van 45% in 2005 terug op 36,6% en moet 25 zetels prijsgeven.

Hoewel de zon ongenadig blijft branden, waait een frisse wind doorheen Turkije. Althans, daar lijkt het op. Sinds de regering een maand geleden beslist heeft een ‘Koerdisch initiatief’ te nemen is in de pers een storm van commentaren losgebarsten. Artikels die voorheen zeker tot een strafrechtelijke veroordeling zouden hebben geleid, worden nu zonder schroom neergepend.

De Europese verkiezingen van afgelopen weekend gaven een – door de historisch lage opkomst – beperkt beeld van de angstige sfeer op het continent en het wantrouwen en soms zelfs vijandigheid tegenover de meeste regeringen. In een aantal landen, zoals Groot-Brittannië, Griekenland, Ierland en Hongarije, leden de regerende partijen een dramatische nederlaag. In het algemeen leidde dit echter niet tot een doorbraak voor linkse of zelfs groene krachten. Het ongenoegen bleek vooral uit de lage opkomst en een steun voor rechtse nationalisten of extreem-rechtse formaties.

Na decennialang neoliberaal beleid dat mee versterkt werd vanuit de Europese Unie, wordt steeds meer aanvaard dat dit Europa er niet voor ons is. De EU heeft niets te maken met samenwerking en vrede tussen de Europese bevolkingen, het is een instrument om onze lonen, arbeidscondities en levensstandaard verder naar beneden te halen.

De internationale kapitalistische crisis van de afgelopen maanden heeft het de politiek en bijhorende ideologie van de “vrije markt” gediscrediteerd. Voorheen stelden de aanhangers van de vrije markt dat het kapitalisme in een nieuwe fase van vrede en harmonie was gekomen waarbij er een steeds grotere samenwerking en integratie van nationale kapitalistische economieën en regeringen was. De Europese Unie werd aangehaald als een voorbeeld van hoe nationale rivaliteiten opzij werden geschoven. Tien jaar geleden werd de euro ingevoerd, dat moest het bewijs vormen van de nieuwe eenheid van het Europese kapitalisme.