Gisteren gingen alle Westerse beurzen diep in het rood. Het werd de zwartste beursdag sinds de val van Lehman-brothers en het betekent mogelijk het begin van de dubbele dip. Oorzaak van de nieuwe dip is het wantrouwen dat speculanten hebben in de financiën van de Zuid-Europese regeringen. Ze zijn er niet zeker van dat ze de gevolgen van de crisis effectief en volledig kunnen afwentelen op de arbeiders en hun families.

Op dit ogenblik is er een internationale bijeenkomst van vertegenwoordigers van het CWI uit diverse landen. Er wordt een week lang gediscussieerd over de internationale situatie en de dieper wordende crisis van het kapitalisme. De “ergste crisis sinds de jaren 1930” zet de levensstandaard van de arbeiders onder druk. Hiertegen is er nood aan verzet.

Er was heel wat aandacht voor de 80ste verjaardag van de crash op Wall Street in oktober 1929. Met de actuele globale crisis wordt het voor de verdedigers van het kapitalisme moeilijk om hun standpunt van gisteren over 1929 – “dit kan nooit meer opnieuw gebeuren” – te herhalen. In welke mate vindt deze crisis vandaag opnieuw plaats? En wat zijn de onderliggende oorzaken van de actuele crisis?

Als we het IMF moeten geloven, heeft de recessie eindelijk de bodem bereikt. “De heropleving van de wereldeconomie is begonnen”, luidt het. Dat is trouwens niet de verdienste van “de onzichtbare hand” van de markt, maar van de overheden. Die hebben zich de voorbije maanden diep in de schulden gestoken om het winstsysteem te redden. Om een rentesneeuwbal te vermijden, zullen ze jarenlang fors moeten besparen op uitgaven en nieuwe inkomsten moeten zoeken. Kortom: voor ons arbeiders en onze gezinnen zit het ergste er nog aan te komen.

De huidige economische crisis heeft wereldwijd geleid tot woede. Die was vooral gericht tegen de topbankiers en beursmakelaars die gebruik maakten van de ultra-liberale vrijemarkt politiek van de afgelopen 20 jaar. Met de steun van hun politieke medestanders hebben zij zich verrijkt op de kap van de arbeidscondities en lonen naarmate het financiekapitaal de levensstandaard onder druk zette. Achter de inhaligheid van de rijksten zitten er echter nog meer fundamentele redenen voor de globale economische crisis.

Het kapitalisme kent wereldwijd haar ergste crisis in 70 jaar. De Chinese economie wordt bijzonder hard geraakt met een werkloosheid die uit de pan rijst, buitenlandse handel die in elkaar stort en een scherpe daling van de huizenprijzen. In het magazine van Chinaworker.info werd een interview gepubliceerd met Vincent Kolo, de politieke verantwoordelijke voor de site Chinaworker.

Een tweede golf van herkapitalisaties van de banken was reeds noodzakelijk. Dat maakt op zich reeds duidelijk dat de vorige massale overheidstussenkomsten onvoldoende waren. Ook bij de bekendmaking van de definitieve economische resultaten voor 2008 heerste een sombere stemming. Het vierde kwartaal van 2008 wordt omschreven als “rampzalig”: de industriële productie van de belangrijkste wereldmachten is in elkaar gestort, wat ook leidt tot een enorm sociaal bloedbad.