De betoging van het N-SA (Nieuw Solidaristisch Alternatief) en de tegenacties hebben tot heel wat debat geleid onder studenten en de linkse organisaties. Sinds de gebeurtenissen van dinsdag zijn de verschillende posities en hun gevolgen voor de strijd concreter geworden.

Niet door “anders” te besparen, maar door een krachtsverhouding op te bouwen

De storm op de financiële markten is - voorlopig - gaan liggen. Nog voor het infuus van gemeenschapsmiddelen verwijderd is, beloven de gesubsidieerde banken alweer rijkelijke bonussen (1). Managers belonen zichzelf met lonen die wij in geen leven kunnen vergaren. Aandeelhouders denken terug aan zo hoog mogelijk rendement op zo kort mogelijke tijd. Voor hen lijkt de recessie voorbij. Voor ons moet de crisis nog op snelheid komen. De grote werkloosheidssprong komt er nog aan. Bovendien zijn de schulden verhuisd van de banken naar de overheid. Die wil ze doorschuiven naar de arbeiders en hun gezinnen. Hoe zullen we dat vermijden?

De afgelopen weken en maanden werden in verschillende landen door volgehouden arbeidersacties toegevingen van het patronaat afgedwongen. Een opvallende ontwikkeling daarbij is de terugkeer van de bedrijfsbezettingen. Dat was onder meer het geval bij de strijd van de arbeiders van autofabriek Visteon (Engeland en Noord-Ierland), Waterford Chrystal (Ierland), INNSE (Italië), Vestas (Engeland), Thomas Cook (Ierland) en in verschillende Franse bedrijven.

Deze tekst heeft als doel inzicht te krijgen in de onderliggende processen die hebben geleid tot de verkiezingsuitslag van 7 juni. Er is in deze evaluatietekst geen ruimte om in te gaan op de economische ontwikkelingen. Maar het is duidelijk dat het de economische crisis is die aan de basis lag van de verkiezingsuitslag. Een crisis in de economie ontwikkelt zich in verschillende etappes en ook de reactie in het bewustzijn doorloopt verschillende fasen. De crisis heeft bovendien verschillende effecten op verschillende lagen van de bevolking. Dat leidt ook tot verschillende reacties.

In de regionale verkiezingen in Brussel zullen Nederlandstalige leden en sympathisanten enkel op LSP/PSL kunnen stemmen door een stem op de Franstalige kartellijst PC-PSL-LCR-PH. Dat kan in principe wel door voor de regionale verkiezingen voor de Franstalige taalrol te kiezen. Maar onze Nederlandstalige leden uit Brussel kunnen niet op die lijst kandideren indien ze zich ooit al voor de Brusselse gewestverkiezingen kandidaat hebben gesteld voor een Nederlandstalige lijst of dat ooit nog zouden willen doen. Ze moeten ook (op tijd) over een Franstalige identiteitskaart beschikken.

Alle traditionele partijen zijn het erover eens: de economische crisis zal de komende jaren voor een flink gat in de begroting zorgen. Belastinginkomsten dalen en de liberaal Reynders zorgt er op Financiën wel voor dat bedrijven niet “teveel” bijdragen aan de overheidsinkomsten. Terwijl van de meeste werkende mensen perfect gecontroleerd kan worden hoeveel ze verdienen, laat de regering toe dat bedrijven tientallen jaren “creatief” met hun belastingen omspringen. De gewone man en vrouw zullen wel betalen.

De website verkiezingssite.be probeert een beeld te geven van alle partijen en hun standpunten. Ook LSP werd gevraagd naar een overzicht van korte meningen rond diverse thema's. Op basis van eerder gepubliceerde standpunten en artikels hebben we geprobeerd om een links-socialistisch standpunt te formuleren. Aanvullingen en/of opmerkingen zijn uiteraard steeds welkom via Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

In de aanloop naar de anti-NSV betoging vond aan de Antwerpse Universiteit een actie plaats van extreem-rechts om een anti-fascistische bijeenkomst te verstoren. Na de anti-NSV betoging in Leuven (op 26 maart) werd een linkse activist in de binnenstad fysiek aangepakt door aanhangers van extreem-rechts. De Antwerpse Actief Linkse Studenten schreven een standpunt waarin het gevaar van extreem-rechts wordt uitgelegd. Dit standpunt werd ook als open brief verstuurd.

Sinds de federale verkiezingen in juni 2007 bevindt politiek België zich in één van die surrealistische fases waarin alle tegenstellingen door elkaar beginnen lopen en “normaal besturen” nagenoeg onmogelijk wordt. Volgens sommige commentatoren kunnen we echter opnieuw hoop koesteren, want “vandaag hebben we een echte premier”… De burgerlijke media in Vlaanderen prees twee jaar terug Leterme de hemel in. Vandaag stellen ze dat “de persoonlijkheid” van Leterme de stabiliteit kelderde. Dan kwam Van Rompuy… Ook de Franstalige media hebben Van Rompuy (voorlopig) aan hun boezem gedrukt. Zo’n bedachtzame oude man, die - onbevreesd voor zijn carrière – de partijgrenzen kan overstijgen en leiding geven.

Tot voor een paar maanden moest socialisme.be argumenteren dat de crisis niet beperkt zou blijven tot de financiële sector. Vandaag is dat onbetwistbaar. Talloze arbeiders en hun gezinnen ondergaan de gevolgen. De zwakste sectoren en de meest kwetsbare jobs eerst, maar uiteindelijk voelt niemand zich nog echt veilig. Wat men ook onderneemt, niets lijkt het stilvallen van de economie te kunnen verhinderen. Een oplossing is mogelijk, maar vergt een totaal andere aanpak.