Het “Verdrag inzake stabiliteit, coördinatie en bestuur in de Economische en Monetaire Unie” is een verdrag dat een algemeen besparingsbeleid doorheen Europa wil opleggen en daarbij ook een aantal democratische rechten op de helling zet. Momenteel wordt in Ierland campagne gevoerd naar aanleiding van een referendum over het al dan niet ratificeren van dit verdrag. Europarlementslid Paul Murphy en de Socialist Party voeren intensief campagne om “Neen” te stemmen.

“Er komt geen redding van Spanje. Dat zou het einde van de euro betekenen en we zouden heel Europa moeten redden.” Dat is hoe Felipe Gonzales, de voormalige Spaanse premier tussen 1982 en 1996, het probleem van de Eurozone stelde. Het feit dat Griekenland zonder grote kleerscheuren deels failliet kon gaan, zorgde voor een zucht van opluchting. Maar nu komt het angstzweet terug door de financiële problemen die Spanje kent. De conservatieve regering van Mariano Rajoy heeft nochtans haar goede wil getoond door een hervorming van de arbeidsmarkt aan te kondigen en bijzonder zware besparingen door te voeren in het onderwijs en de sociale sector. Dat heeft echter de vernietigingsdrang van de markten niet kunnen stoppen.

Op 15 april 1912 kwam de prestigieuze Titanic tot zinken. De eerste uitvaart van het schip werd meteen ook de laatste. Er vielen meer dan 1500 doden waardoor dit een van de ergste zeerampen uit de geschiedenis blijft. De 100ste verjaardag van deze gebeurtenis ging veelal voorbij aan het soort samenleving dat tot uiting kwam bij de Titanic.

In Frankrijk behaalt de linkse kandidaat Mélenchon - die kritiek levert op het kapitalisme, verwijst naar de Franse revolutionaire traditie en als slogan "de macht grijpen" gebruikt - 14% in de opiniepeilingen. Een steile opgang die zelfs het extreemrechtse FN parten speelt. De meeste presidentskandidaten in Frankrijk hebben plots de fabrieken en de jobverliezen ontdekt. Zelfs de onder brede lagen onpopulaire president Sarkozy durft er - geflankeerd door een legertje veiligheidsagenten - wel eens zijn opwachting maken.

Marxisme.be brengt later dit jaar de klassieker 'Mijn Leven' van Trotski opnieuw uit. We doen dit tegen de achtergrond van een diepe systeemcrisis van het kapitalisme met een terugkeer van massastrijd en revolutionaire bewegingen. De autobiografie van Trotski is een politiek manifest waarin deze Russische revolutionair een bilan opmaakt van de aanloop naar, de afwikkeling van en de nasleep van de Russische revolutie. Het blijft een aanrader.

Sinds de jaren 1980 werd een extreem vrijemarktbeleid (ook wel neoliberaal beleid genoemd) gevoerd in de belangrijkste kapitalistische economieën die zich op het Anglo-Amerikaanse model baseren. Recenter hebben ook andere landen zoals Duitsland, Zweden,... zich op hetzelfde pad begeven. De basisingrediënten voor het neoliberale beleid zijn duidelijk: het dereguleren van de markten, in het bijzonder in de financiële sector. Het beperken van de overheid door het privatiseren van overheidsbedrijven en van de publieke sector. Enorme belastingsvoordelen voor de grote bedrijven en de superrijken. Een aanval op de georganiseerde arbeidersbeweging en op vakbondsrechten.

Dossier door Lynn Walsh, verschenen in ‘Socialism Today’ in juli 2011

In dit boek zien we een schitterende toepassing van de marxistische methode inzake de historische taken van de arbeidersbeweging. Het boek dateert van 1938 en werd geschreven in voorbereiding op de Tweede Wereldoorlog en de revolutionaire gevolgen van die oorlog voor de arbeidersklasse. De benadering in het boek komt erg bijzonder ‘modern’ over en is ook relevant voor strijdbewegingen vandaag, ook al zijn een aantal voorgestelde eisen vandaag niet meer volledig toepasbaar.

Dit werk wordt omschreven als een “programma”, maar is daar niet toe beperkt. Het combineert enkele centrale programmatorische eisen met de nodige commentaar, elementen van commentaar over de perspectieven voor het kapitalisme en de arbeidersbeweging zouden zo uit een actueel werk kunnen komen. Neem nu de wijze waarop Trotski schrijft hoe de kapitalisten uit 1938 “zich met gesloten ogen in een catastrofe storten.” Is dat geen goede omschrijving voor de kapitalisten en hun woordvoerders die zich vandaag evenzeer “met gesloten ogen” in de economische rampspoed storten?

Eind april verschijnt de Nederlandstalige editie van het boek van de Belgische trotskist Abram Leon over de geschiedenis van het jodendom. Het gaat om de eerste Nederlandse vertaling van een boek dat op een bijzonder scherpe wijze een toepassing van de marxistische wijze van geschiedschrijving brengt. Het boek wordt op ‘Socialisme 2012’ voorgesteld. Meer details, ook inzake de mogelijkheid om het boek te bestellen, volgen midden april. We publiceren nu het voorwoord bij deze uitgave.

Wie met de trein in Aalst passeert, kan er niet naast kijken: een gigantisch spandoek siert een hoge graansilo van het voormalige Amylum. Louis Paul Boon, de rebelse schrijver, zou dit jaar een eeuwling worden.

Op 28 en 29 april vindt het jaarlijkse vormings- en discussieweekend van LSP plaats. Socialisme 2012 wordt een niet te missen politiek evenement met tal van discussies en meetings. We publiceren het volledige programma van dag. We roepen de lezers van socialisme.be op om zich meteen in te schrijven voor dit weekend door een voorverkoopkaart te bestellen.

De documentaire ‘Sri Lanka’s Killing Fields’ van de Britse zender Channel 4 zorgde voor heel wat ophef. Het maakte duidelijk hoe de wereld zweeg terwijl enorme oorlogsmisdaden werden gepleegd. Er werd over de documentaire gediscussieerd in verschillende parlementen, onlangs nog in het Indische parlement. Velen keken dan ook uit naar het aangekondigde vervolg in een nieuwe documentaire: ‘War Crimes Unpunished’.

Het boek ‘Hoe durven ze?’ van PVDA-voorzitter Peter Mertens gaat gepaard met een grootschalige mediacampagne en dat levert resultaten op: de verkoop van het boek loopt goed. Het boek brengt terechte kritieken op het kapitalisme, enkele concrete directe voorstellen en een algemeen beeld over wat socialisme zou kunnen betekenen. Dat ‘socialisme 2.0’ wordt echter niet verbonden met de directe eisen.

Op zaterdag 25 februari betoogden duizenden mensen in het centrum van Tunis in wat een van de grootste betogingen in maanden was. De actie kwam er na een aanval op de vakbond UGTT de afgelopen weken. Verschillende vakbondslokalen werden vernield. Het ging om gecoördineerde acties die onderdeel waren van een poging om het vakbondsverzet tegen het asociale beleid van de pro-kapitalistische Ennahda-regering te breken. Dat is mislukt, het geweld leidde tot nieuwe grote betogingen. De bevolking wil haar rechten en de revolutie verdedigen.

Afgelopen zondag stemde het Griekse parlement een reeks nieuwe besparingen die werden geëist door de EU en het IMF in ruil voor nieuwe kredieten. Dat geld is nodig om te vermijden dat Griekenland haar schulden niet kan terug betalen. De zware besparingsmaatregelen waren voor de EU een voorwaarde op het vrijgeven van kredieten. Er werd massaal gereageerd door de Griekse arbeiders: dinsdag was er een algemene 24-urenstaking, vrijdag en zaterdag volgde een 48-urenstaking. Dat is nooit gezien in de naoorlogse geschiedenis van het land.

De Vlaamse kenniseconomie boert niet zo goed. Het is te zeggen, er wordt stevig winst gemaakt, daar niet van, maar toch wordt het één na het ander sociaal bloedbad aangekondigd. Hoe komt dat? Als je het aan de werkgeversorganisaties vraagt, dan is het probleem dat de bedrijven te veel belastingen moeten betalen en te weinig overheidssteun voor innovatie krijgen. Onderzoeker Jon Sneyers antwoordt op het argument inzake innovatie.